Każdy obraz wyraża
pewien sposób patrzenia.

Fotografuję pod pseudonimem Monolit. Robię zdjęcia od kilkunastu lat i wciąż lubię po prostu wyjść z aparatem na spacer. Nawet na ulicy, którą dobrze znam, potrafi mnie zatrzymać cień na budynku albo odbicie w szybie. Czasem dopiero na zdjęciu zauważam szczegół, który wcześniej mi umknął.

Kiedy fotografuję architekturę, często zmieniam miejsce, z którego patrzę. Przechodzę na drugą stronę ulicy albo podchodzę bliżej, żeby zobaczyć, jak układają się linie schodów, okien i ścian. W czerni i bieli dobrze widać, jak światło wydobywa fakturę betonu i kamienia. Czasem wystarczy sylwetka człowieka na schodach, żeby zobaczyć, jak duże jest wnętrze.

Na ulicy zwracam uwagę na zwykłe sceny. Ktoś przechodzi przez plamę światła, ktoś za chwilę znika za rogiem. O zmierzchu lubię patrzeć, jak zapalają się światła w budynkach. Nad rzeką widać wtedy pierwsze odbicia świateł, choć niebo jest jeszcze jasne.

Fotografuję też krajobrazy. Mam słabość do mgły, bo nawet dobrze znane miejsce wygląda wtedy inaczej. We mgle znikają szczegóły i lepiej widać to, co jest bliżej. Lubię takie kadry, w których oko potrzebuje chwili, żeby zobaczyć, co kryje się w tle.

Każde zdjęcie traktuję jak osobne, niezależne dzieło sztuki. Nie staram się za wszelką cenę tworzyć spójnej kolekcji ani podporządkowywać wszystkich fotografii jednemu stylowi. Być może dlatego moje prace bywają tak różne. Wciąż poszukuję w nich samego siebie, a moje spojrzenie zmienia się wraz ze mną. To, co porusza mnie dzisiaj, niekoniecznie będzie tym samym, co zatrzyma mój wzrok jutro. Nie postrzegam tej różnorodności jako braku konsekwencji, lecz jako naturalną część własnej drogi. Nie chcę odnaleźć jednego sposobu patrzenia i pozostać mu wierny na zawsze.

Nie szukam jednego stylu. W każdej fotografii szukam siebie.

Do galerii wybieram zdjęcia, do których sam chętnie wracam. Rozgość się i obejrzyj je w swoim tempie.